نكته‌اي به نظر رسيد كه البته خطاب آن به مطبوعات و نشريات داخلي است و اهميت آن را بعد از خواندن اين مطلب كوتاه حس خواهند كرد. معمولاً برخي نشريات در سال‌هاي اخير هر جا ستون كم مي‌آورند به اينترنت رو آورده و مطالبي را از ميان آن كپي مي‌كنند. لازم به يك يادآوري بسيار مهم است كه ذات اينترنت با مطبوعات در ايران و بازخورد آن ميان مخاطبيان و تأثير «پيام» آن به دليل ماهوي و محتوايي اين دو بسيار متفاوت است. اين را روزنامه‌نگاراني كه در هر دو حوزه كار كرده و تجربه دارند به خوبي خواهند فهميد. مطبوعات حداقل در مقايسه با وبلاگ‌ها و نشريات آنلاين، رسانه‌اي سنتي به شمار مي‌روند و بحث اينجا در مورد تضاد هميشگي سنت و مدرنيته در ايران است!

نمونه‌هاي بسياري بر اساس تجارب گذشته در اين مورد مي‌توان مثال زد. چه بسا يك مطلب كه در يك وبلاگ نوشته مي‌شود تاثير آنچناني جز بر بخش معدودي از وبلاگ‌خوان‌ها و وبلاگ‌نويسان ندارد. اما همان مطلب وقتي در قالب مطبوعات (به صورت فيزيكي و ملموس) درمي‌آيد حداقل در داخل ايران تاثير متفاوت‌تري دارد. فرض شما امكان دارد مطلبي در مورد سياست يا جامعه بنويسيد، عكسي يا كاريكاتوري بگذاريد و مدت‌ها و ماه‌ها و سال‌ها نيز در سطح اينترنت ايراني پايدار باشد و لينك‌هاي بسياري نيز بگيرد و حتي بسيار بيشتر از تيراژ يك نشريه خوانده شود و بحث‌هاي بسياري در مورد آن بشود اما هيچ واكنشي در عالم حقيقي (جامعه ايران) نسبت به آن مطلب مشاهده نكنيد چون مخاطب شما حداقل در زمينه دانش روز و نيز بافت سني و حتي طبقه اجتماعي و تحصيلي «خاص»تر است. شايد اگر تمام وبلاگ‌هاي ايراني را جمع كنيم جز ميان خودشان كمتر تاثيري را نظير مثلاً وبلاگ Boing Boing بر عالم واقعي داشته باشند. حال اگر همان مطلب در قالب مطبوعات (فيزيكي و عيني) منتشر شود، بازخورد بسيار متفاوتي خواهد داشت چون اينجا با مخاطب «عام» و يا مخاطب خاص خوگرفته به رسانه‌هاي سنتي بيشتر سر و كار خواهيد داشت. بسيار اتفاق افتاده چاپ يك كلمه يا يك جمله يا مقاله و عكس و كاريكاتوري در نشريه‌اي جنجال به پا كرده، باعث آشوب و بحران و درگيري شده و در نهايت موجب تعطيلي آن نشريه شده است.

وبلاگ‌ها به دليل ذات تمركزناپذيري و آزاد آن، گاه جسور و بي‌پرده و خارج از قواعد و قوانين مطبوعاتي و وراي زبان مرسوم مطبوعاتي مي‌نويسند و اغلب نثر وبلاگي و حتي مخاطب آن بسيار با نثر مطبوعاتي و محافظه‌كاري و محدوديت‌هاي قانوني آن و نوشتن در سايه‌ي شمشير داموكلس قانون مطبوعات متفاوت است و تفاوت اين دو گونه «رسانه» حداقل در اين مورد خود را نشان مي‌دهد.مثلاً سال گذشته بود كه كپي‌برداري و چاپ مطلب طنزي از يكي از وبلاگ‌نويسان بدون ذكر نام او در نشريه‌اي محلي در بندرعباس موجب جنجال و تعطيلي آن نشريه گرديد. حتي عده‌اي كفن‌پوش شده و دفتر نشريه را آتش زدند! در حالي كه همان مطلب مدت‌ها در اينترنت بوده و جمع بيشتري آن را خوانده بودند.

براي مخاطب ايراني خوگرفته به رسانه‌هاي سنتي (مخصوصاً تلويزيون و مطبوعات) از اين واكنش‌ها و تضادها و گاه سوءتعبير و سوءتفاهم‌ها بسيار بسيار اتفاق مي‌افتد. گوناگوني انديشه‌ها و تفرق زباني و قومي و گاه غلبه‌ي احساسات عمومي بر افكار عمومي در ايران و نيز عدم توسعه فرهنگ همگرايي و همه‌پذيري و البته عدم وجود جريان اطلاع‌رساني آزاد و نيز فضاي به شدت سياسي كشور و همچنين توسعه‌نيافتگي اينترنت و رسانه‌هاي مدرن و يا بي‌تجربگي برخي مطبوعات، از مهم‌ترين علل چنين رويدادهايي است.

در نهايت توصيه به اصحاب مطبوعات و مديران مسؤول و سردبيران نشريات و هر نوع مطبعه‌ و نشريه‌ي كاغذي داخلي و محلي و سراسري در ايران اين است كه اين نكته را نه به عنوان مساله‌اي محافظه‌كارانه بلكه به عنوان شناخت تاثير دو رسانه‌ي متفاوت و واكنش مخاطبين اين دو، در نظر بگيرند و در كپي مطالب از اينترنت و سايت‌ها به ويژه مطالب وبلاگي در حوزه جامعه و سياست و به ويژه از افراد ناشناس يا بدون سابقه مطبوعاتي كه قوانين و وضعيت موجود را نمي‌شناسند، بسيار مراقب باشند كه برايشان بعداً مشكل ايجاد نشود.

■ نكته:

مؤثرترين رسانه‌ها و ابزارهاي رسانه‌اي و فرهنگي در ايران از ديدگاه من به ترتيب:

1- شايعات و روايات شفاهي!

2- كانال‌هاي تلويزيون داخلي (صدا و سيما)

3- كانال‌هاي تلويزيون خارجي (ماهواره‌اي)

4- راديو‌هاي خارجي (بيگانه!)

5- راديوهاي داخلي (خودي!)

6- سينما، فيلم، ويديو

7- مطبوعات

8- اينترنت و وبلاگ‌ها

9 – كتاب

10- نمايش (ته‌آتر)

11- ساير

:: لينك ::

كوتاه درباره فيلم Iraq in fragments

سينماي ضدجنگ جهان بيدار شده است. اين مدت فيلم‌هاي بسياري به موازات فيلم‌هاي اكشن و قهرمان‌ساز عليه جنگ‌هاي نوين آمريكا در عراق و افغانستان ساخته شده است. آخرين آنها «در دره‌ي الاه» ساخته‌ي پل هگيس (تصادف) است كه هم‌اينك در حال اكران است و نگاهي منتقدانه نسبت به سياست آمريكا در عراق دارد. يا فيلمي نظير «جاده‌اي به گوانتانامو» و فيلم‌هاي مشابه ديگري كه اغلب نگاه آنها متوجه عراق و افغانستان و سياست‌هاي دولت فعلي آمريكاست.

فيلم مستند «عراق تكه تكه شده» ساخته‌ي جيمز لانگ‌لي از معدود فيلم‌هاي سينماوريته‌ي سال‌هاي اخير در مورد عراق است كه نگاهي حرفه‌اي به مساله عراق امروز دارد. فيلم در سه اپيزود به نشانه سه قطعه مجزاي عراق (شيعه‌نشين، سني‌نشين و كردنشين) و با روايتي از اين سه قطعه ساخته شده است. فيلم بسيار تلخ است. ويراني، خشونت، فقر و جنگ و آشوب و مهم‌تر از همه از هم پاشيدگي و بي‌نظمي از نگاه سينما-حقيقت آقاي لانگ‌لي به آنچه كه در بطن عراق مي‌گذرد و فارغ از دوربين‌هاي خبري و تبليغاتي به خوبي ديده مي‌شود.

فيلم از همان تيتراژ ابتدايي نويد مي‌دهد كه با اثري خوش‌ساخت و حرفه‌اي روبرو هستيم. دوربيني گذرا بر روي ديوارهاي گلي و سيماني خيابان‌ها و ديوار ويرانه‌ها با خطوط و شعارهاي نوشته بر آنها بسيار سريع مي‌گذرد. مانند نگاه مضطرب مسافر يا رهگذري كه تازه به عراق آمده و از دريچه‌ي كينوپراودا به حقيقت فعلي عراق امروز مي‌نگرد. اينجا بغداد است. شهر هزار و يك شب و افسانه‌اي شرق كه اينك به جاي قصه‌هاي شهرزاد هر روز از آن اخبار بمب‌گذاري و جنايت مي‌شنويم. شهر حكمراني ديكتاتوري كه مي‌خواست سه روزه تهران را فتح كند و پدر اعراب باشد. عراقي كه مرزهاي فعلي آن محصول قرارداد سايكس پيكو پس از فروپاشي امپراتوري عثماني است و اين همه مشكلات و درگيري‌هاي قومي و مذهبي، ميراث شوم تقسيم‌كنندگان اين تكه كيك بر نقشه‌هاي جغرافيا بود حالا باز سه پاره شده و «عراق تكه تكه شده» به خوبي بخشي از تأثيرات اين تفرق و از هم پاشيدگي را ميان مردم و جامعه عراق نشان مي‌دهد.

از ديگران:

الهام طهماسبي:

عراق در سه اپيزود

:: لينك ::

مرز بين واقعيت و دروغ در اخبار رسانه‌ها و تبليغات مخصوصاً در اينترنت كجاست؟ راستش را بخواهيد من يكي جرأت نمي‌كنم به اين پرسش پاسخ دهم چون مخصوصاً دنياي رسانه‌ها و اينترنت ما گاهي بر اثر اين موج‌ها چنان دچار عوام‌زدگي و جوزدگي ضدروشن‌فكري مي‌شود كه بيشتر بايد سكوت كرد. چرا؟ يك مثالي برايتان مي‌زنم. موجي تبليغاتي و خبري در مورد يك جريان يا حادثه يا يك فرد يا يك گروه پيش مي‌آيد كه اغلب ما از ماهيت و واقعيت آن بي‌خبريم و تنها كساني كه مي‌دانند رنج مي‌كشند. بعد بر اثر همين موج و بازخوردهايش جمعي از روي احساسات يا منافع و «مسخ رسانه‌اي» به آن مي‌پيوندند و چون بافت جمعيتي‌شان هم زياد است عملاً خودشان جلوي واقعيت را مي‌گيرند و دچار دگماتيسم مجازي مي‌شوند. هر نوع تلاش براي نشان دادن واقعيت هم توسط ديگران منجر به شكست مي‌شود. نهايت اين كه بر فرض واقعيت هم مشخص و ثابت شد. جمع چه مي‌كنند؟ بي‌تفاوت مي‌شوند! يعني همان‌ها كه براي جرياني يا كسي يا خبري يقه‌ها مي‌دراندند وقتي با واقعيت اصلي مواجه مي‌شوند به جاي اظهار تاسف از ناداني خود سعي مي‌كنند آن را «فراموش» كنند!
فرض من چند نفر را مي‌شناسم كه مي‌دانم در مورد خودشان و موقعيتي خاص به شدت دروغ مي‌گويند و حاضرم با مدارك و شواهد اين را ثابت كنم كه براي تبليغ خودشان چه كارها نكرده و چه خيانت‌هايي كه به همين مردم روا نداشته‌اند. اما بخش غم‌انگيز ماجرا اين است كه آنان به همان دهي وارد شده‌اند كه شيادي براي آنان شكل مار مي‌كشيد و دچار «محبوبيت كاذب عوام» هستند. يعني اگر من بخواهم واقعيت را به قصد روشن‌گري بگويم چون اين عوام از روي ناداني و نه تعقل جوگير شده‌اند خودم متهم به دروغگويي مي‌شوم. راهش چيست؟ نمي‌دانم. من نااميدانه سكوت را برگزيده‌ام.

:: لينك ::

نمي‌خواهم به سابقه‌ي استعماري روس‌ها و ضربه‌هايي كه در تاريخ معاصر به ايران زده اشاره‌اي كنم. همه‌ي ما مي‌دانيم و حداقل بخش كوچكي از اين تاريخ را خوانده‌ايم. خيلي‌ها به اين و تركمانچاي و گلستان اشاره مي‌كنند كه اصلاً مقايسه درستي نيست چون شرايط جهاني ديگر دوره تزاري و قجري نيست. همچنين نمي‌خواهم بگويم اين برادران تاواريش چقدر شيره‌ي جان مردم ايران را به خاطر تجهيزات تسليحاتي و هسته‌اي و نيروگاه بوشهر كشيده‌اند و نيز مساله تقسيم درياي خزر و اين كه پشت پرده چه معاملاتي است و ما بي‌خبرانيم.
فقط برخلاف تمام موج تبليغاتي بايد به ولاديمير پوتين آفرين گفت كه از همتاي آمريكايي خود بسيار بسيار باهوش‌تر است و ثابت كرد كه برخلاف بوش و احمدي‌نژاد، يك رييس‌جمهور «اعتقادي» نيست بلكه سياست‌مدار و زيرك‌تر از آنهاست كه منافع و بازار كشورش را به شعارها و تبليغات جهاني عليه ايران و آمريكا ترجيح مي‌دهد. او امتياز خود را در كمال مسالمت براي منافع كشورش گرفت بي اين كه خود را درگير تنش‌هاي مرسوم كند. اين جوهره‌ي ديپلماسي و «سياست» است و سياستي كه حافظ منافع مردم كشورش باشد ارزشمند است و نشان مي‌دهد كه مردم روسيه فرد درستي را برگزيده‌اند. اين راهي است كه هم دولت ايران و هم دولت آمريكا بايد ياد بگيرد و درك كنند كه همه چيز با جنجال و كينه‌توزي رسانه‌اي و جنگ و تحريم و تهديد نظامي و ريختن پول به حلقوم چند مفت‌خور فرصت‌طلب حل شدني نيست. اما ظاهراً بلاهت و لجاجت و عدم سياست برخي‌ها پايان‌نايافتني است.

:: لينك ::

اين ديدگاه آقاي محمود صالحي در گفتگو با راديو زمانه در مورد مسابقه وبلاگي دويچه‌وله قابل تأمل است و بخشي از سياست راديو دويچه‌وله را براي تولي‌گري مسابقات وبلاگي آشكار مي‌كند:

«معيار آنها براي انتخاب به وبلاگ‌هايي تعلق مي‌گيرد که بينش انتقادي دارند... بنابر معيارهاي سازمان گزارشگران بدون مرز مسأله دموکراسي هست، مسأله حقوق بشر هست و ... با توجه به معيارهايي که اين سازمان درنظر دارد به اين وبلاگ‌ها جايزه مي‌دهند».

سوال اين است كه انتقاد نسبت به چه!؟ آب و هوا؟ سياست جهاني؟ واردات گندم؟ صادرات نفت؟ چاله‌هاي خيابان؟ ليگ برتر؟ يعني مثلاً يك وبلاگ نقد ادبي و فرهنگي را نمي‌توان وبلاگ انتقادي نام گذاشت؟ يا اصولاً وبلاگي فرهنگي و اجتماعي كه شعار نمي‌دهد آي حقوق بشرتو كشتن، و كار خودش را هم در همان راستا انجام مي‌دهد انتقادي نيست؟ و آيا منظور تنها انتقاد سياسي است و مثلاً انتقاد از گره‌ها و مشكلات اجتماعي و فرهنگي انتقاد محسوب نمي‌شود؟ يا مثلاً يك وبلاگ فرهنگي يا زيست‌محيطي يا ادبي و حتي اجتماعي كه اغلب ديدگاه آنها انتقادي است جزو اين تنها شاخه و معيار دويچه‌وله قرار نمي‌گيرند؟ و چرا دويچه‌وله يعني يك راديوي غيرايراني اين همه دلسوز حقوق بشر و دمكراسي در ايران شده است؟

راستش را بخواهيد چرا كلاه سر خودمان بگذاريم، همه‌ي ما دقيقاً مي‌دانيم منظور از اين بينش انتقادي چيست. اين بينش انتقادي دقيقاً منظور بينش انتقادي سياسي و دقيقاً و تنها عليه جمهوري اسلامي است و هيچ تعريف و كتگوري ديگري را در برنمي‌گيرد و اين عمل به نظر مي‌رسد هيچ تاثيري در تشويق وبلاگ‌نويسان گوناگون به سمت پيشرفت فرهنگي و حتي روشن‌گري و دمكراسي و حقوق بشر جز «اپوزيسيون‌سازي» ندارد. تجربه رسانه‌اي ما نشان مي‌دهد كه چنين امري تنها به ورطه‌ي شعاربازي و شعارسازي صرف مي‌افتد عملي كه اغلب احزاب سياسي به آن افتاده‌اند چه رسد به وبلاگ كه بود نبود آن در ايران كمترين تاثيري را بر پروسه دمكراسي و حقوق بشر حداقل در زمان حاضر دارد. به خاطر اين كه دويچه‌وله دارد تنها معيار و الگويي را براي تشويق ارائه مي‌دهد كه ناخودآگاه به خط سياسي و تنها عليه جمهوري اسلامي مي‌افتد. اين تنها براي يك شاخه و دسته بندي از وبلاگ‌نويسي مي‌تواند معيار قرار گيرد و نه كليتي به نام «بهترين وبلاگ فارسي».

به همين خاطر توصيه اين است كه برادران دويچه‌وله به جاي عنوان بهترين وبلاگ فارسي از جمله‌ي «بهترين وبلاگ انتقادي سياسي فارسي» يا «بهترين وبلاگ انتقادي عليه جمهوري اسلامي» استفاده كنند چون همان‌طور كه واضح و مبرهن است وبلاگ‌هاي ورزشي داريم، فرهنگي داريم، علمي، آي‌تي، زيست‌محيطي، خانوادگي، تربيتي، بي‌تربيتي، و الي آخر.

تجربه سال گذشته دويچه‌وله حتي در انخاب داور نشان مي‌دهد كه آنها حتي تعريف و درك درستي از نقد و بينش انتقادي ندارند و تنها الگوهايي مورد نظرشان است كه ترافيك كلمات جنسي و اعضاي پايين‌تنه و گازهاي معده و روده در نوشته‌هاي آنان بيشتر باشد تا «انتقادي» محسوب شوند! اشتباه بزرگ آنها در اين مورد موجب شد تا اين مسابقه با بي‌اعتنايي و عدم اعتماد وبلاگ‌نويسان ايراني مواجه شود. به دليل همين بي‌خبري و ناآگاهي گردانندگان مسابقه وبلاگي دويچه‌وله از وضعيت وبلاگ‌هاي فارسي و اضافه بر آن متصل بودن به منبعي غيرايراني، نمي‌تواند متولي خوبي جز براي پروپاگانداي راديوي خودشان باشد اگر چه با لعاب دمكراسي و حقوق بشر و تشويق وبلاگ‌نويسان نيز آميخته باشد و اگر چه چند بچه وبلاگ‌نويس ذوق‌زده را با قاقالي‌لي‌ و آي‌پاد به هيجان بياورد.

:: لينك ::

جايزه صلح نوبل 2007 براي آقاي ال گور اثبات اين مدعاست كه يك سياست‌مدار لزوماً نبايد كار سياسي و شعاري كند. ال‌‌گور پس از انتخابات 2000 آمريكا راهي هوشمندانه برگزيد كه مطمئناً با سال‌ها دعواي حقوقي در مورد انتخابات و بي‌نتيجه بودن آن به موقعيت كنوني نمي‌رسيد. به نظر مي‌رسد اينك محبوبيت او در سطح دنيا و حداقل ميان روشن‌فكران جهان بيش از گذشته باشد. حال ال گور علاوه بر جايزه صلح نوبل 2007 شهرت مثبتي دارد كه بسيار ارزشمندتر از صندلي رياست‌جمهوري آمريكاست.

فيلم مستند علمي و به يادماندني يك حقيقت ناخوشايند و تلاش‌ها و سفرهاي او در زمينه هشدار گرمايش جهاني در طول يكي دو سال گذشته نشان مي‌دهد كه برخلاف لايه‌ي تندرو و جنگ‌طلب سياستمداران آمريكايي، افراد فهيم و صلح جو و علاقمند به سرنوشت تمام ساكنان كره‌ي زمين هم ميان آنها يافت مي‌شوند اگر چه خود ال‌ گور از طرف رسانه‌هاي استيلاجوي وابسته به جناح حاكم آمريكا بارها مورد استهزا و نقد و با عناويني چون «دروغگوي بزرگ» و «بازنده سابق» قرار گرفته است و برخي فعاليت‌هاي علمي و زيست‌محيطي او را رياورزي سياسي و براي تبليغ حزب دمكرات مي‌دانند اما همين تبليغ شرافتمندانه از حمله به عراق و افغانستان و خاورميانه و لشكركشي به ساير نقاط جهان و به كشتن دادن شهروندان آمريكايي بهتر نيست!؟ آيا گفتن از صلح سبز و توجه به تمام بشريت و نه فقط منافع آمريكا موجب اعتماد نيست؟ اين اگر «سياست»‌ورزي نيز باشد منطقي‌تر از تمام چالش‌ها و بحران‌هاي سياسي به نظر مي‌رسد كه جناح جمهوري‌خواه آمريكا را با آن درگير كرده است و موجب سلب اعتماد جهانيان نسبت به آمريكا شده است.

علاوه بر اينها هر روز كه به پايان دوره رياست‌جمهوري بوش نزديك مي‌شويم دمكرات‌ها يك گام جلوتر از جمهوري‌خواهان پيش مي‌افتند و اگر افرادي با ديدگاه فعلي ال گور در رأس امور باشند شايد اين نويدي براي تغييرات صلح‌آميز آينده در سطح جهان باشد، نويد آرامشي كه در خاورميانه از ما دريغ شده است.

:: لينك ::

اي عزيز! خواهي كه زندگاني روزمره‌ات آسوده باشد از مولانا مخوان! هر كه در بحر مولانا فرو رفت اين زندگاني بر او سخت شد. مولانا عقل دنيايت را زايل مي‌كند و به تو شهود مي‌دهد. مولانا به تو بال مي‌دهد و جهان را بر تو تنگ مي‌كند. مولانا شادي خوش كاذب را از تو مي‌گيرد و به تو شادي محزون راستين مي‌دهد. او خواب خوش ما زندانيان خو گرفته به محبس تن را برمي‌آشوبد و چقدر بي‌خبري نعمتي شيرين است. از مولانا مخوان «تا تو هم در بلا نيفتي» زيرا آنچه مي‌گويد به كار ما دنيايي‌ها نمي‌آيد. مگر اين كه همه با مولانا آشنا شوند و همه به آن «شادي» و مستي كه او مي‌گويد دست يابند. مولوي‌دوست و مولاناخوان و مولوناگو بسيارند اما چون مولانا بودن دشوارتر از هر كلامي است.

سال بزرگداشت مولانا و سالگرد تولد مولاناست. اين روزها بر سر فارس و ترك و ايراني و عثماني و افغاني بودن او دعواست اما دعواي زرسالاري و توريستي است. مولانا متعلق به كسي نبود. متعلق به همه بود و نبود. و متعلق به همه هست و نيست. او انسان ديروز و امروز و فردا و بي‌مرزترين انسان‌ها بود. چه فرقي مي‌كند هوار بكشيم كه مولانا مال ماست اما او را نشناسيم؟ چه فرقي مي‌كند جنگ فارس و ترك راه بيندازيم ولي حتي بيتي از اشعار او را درك نكرده باشيم و انديشه‌ي مولانا ميان عوام جاهل ما راه نيافته باشد؟ مولانايي كه خود مجموع تمام مذاهب بود و از كافر و مسلمان و گبر و نصارا و جهود باورش داشتند و دارند. امروز از متعصب‌ترين مسلمانان تا لائيك‌ترين افراد از مولانا مثال مي‌آورند و اين شگفتي و درس براي تمام ما بس. شايد به خاطر اين كه خود همه را قبول داشت و دشمن هيچ مذهب و نژادي نبود و عجيب‌تر اين كه براي هر فرقه‌اي محل مثال و مرجعي گذاشته است و شگفت‌تر اين كه جهان غرب (انگليسي‌ها، آمريكايي‌ها و آلماني‌ها به ويژه) او را بيش از ما مدعيان شناخته و پاس داشته است. واقعاً اين چه شوري است كه ادوارد براون و آنه ماري شيمل و رينولد نيكلسون و ده‌ها تن ديگر را شيداي مولانا كرده است؟ يك آلماني كه مولانا را درك كرده و شيفته‌ي او شده به حقيقت مولانا نزديك‌تر است يا يك ايراني كه تنها نام او را مي‌داند!؟

مولانا جوهره و مانيفست تمام فرهنگ ماست. مولانا شرف تمام بشريت است و اگر عده‌اي مي‌خواهند به نام او كاسبي كنند به خاطر عدم درك مولاناست. گيريم كه تركيه‌ از قونيه‌ي او خوب پول درمي‌آورند اما واقعيت اين است كه به جز خواص ما در ايران كمتر او را مي‌شناسند و اين مايه‌ي شرمساري است نه جدال‌هاي توريست‌ها و كاسب‌ها بر سر گور او. بايد مولانا را بيش از اينها شناساند و از او گفت.

و تو كه غزليات يا مثنوي‌اش را مي‌خواني اگر قدرت پذيرش داشته باشي هر بار كليدي از آن كشف خواهي كرد و زندگاني ميان كساني كه نمي‌دانند بر تو سخت‌تر و دشوارتر خواهد شد. اشعار او عجيب‌ترين معماها و پازل ها را دارد كه با هيچ منطق رياضي و استدلالي قابل بيان نيست. او به جهان‌هايي دست يافته كه ما قادر به درك آن نيستيم. هر كس به قدر فهم خود كليدهايي از انديشه‌ي او مي‌يابد:

اين چه مي‌گويم به قدر فهم توست

مُردم اندر حسرت فهم درست

و نيك مي‌دانيم كه اگر مولانا نبود، شمس هرگز برنمي‌آمد. تولدت مبارك مولاناي ما. روح تو با ماست، در تمام تاريخ.

:: لينك ::

مدتي ديگر سالگرد حمله‌ي ارتش صدام به ايران است. فكرش را بكن، نيم‌قرن بيشتر گذشت. ناداني است اگر بگوييم جنگي بود و گذشت. آن هشت سال جنگ همه چيز ما را تغيير داد، فرهنگ و سياست و حتي ارتباطات ميان مردم و بسياري چيزها. حالا كه به آن زمان برمي‌گرديم و به ستوني از نام بيش از يك ميليون كشته و صدها هزار مجروح و معلول نگاه مي‌كنيم مي‌بينيم براي نسل حاضر نام بردن از جنگ و آنچه گذشت جذابيتي ندارد. شايد علت آن برمي‌گردد به سياست‌هاي غلط بعد از آن كه برخلاف كشورهاي جنگ‌زده‌اي چون ژاپن و آلمان و حتي ويتنام، جامعه‌ي ما را به جاي همگرايي براي بازسازي به سمت مصرف‌گرايي سوق دادند.
ولي ما نمي‌توانيم جنگ هشت ساله را از ياد ببريم. ما نمي‌‌توانيم نسبت به اين «برش» از تاريخ معاصرمان بي‌تفاوت باشيم. تفاوت «نسل دوم» با نسل پيش و بعد از آن در همين‌جاست كه تا چشم باز كرد جز جنگ و مصيبت نديد و حالا آن سال‌هاي آتش در روان جمعي او حك شده است. اين آركي‌تايپي شوم را تنها كساني حس مي‌كنند كه از نزديك با اينها درگير بوده باشند. مطمئناً مايي كه سال‌ها در جنگ داخلي و بمباران و گلوله‌باران بوده‌ايم ديدگاه و نگرش‌مان نسبت به جهان با كسي كه از اين وقايع دور بوده يا اينها را به دليل بُعد زماني و مكاني نديده متفاوت است.
براي من يكي، جنگ و صلح آن‌قدر دغدغه‌ي بزرگي است كه نه در اين وبلاگ كه در نوشته‌هاي ديگر يك كتگوري جداگانه براي آن باز كرده‌ام. چون شاهد و راوي اين تاريخ خونين بوده‌ايم. مي‌دانم براي برخي اين دغدغه قابل درك نيست اما «كودكان مرز و جنگ» خوب مي‌دانند هراس راه رفتن روي مين يعني چه. آنها خوب مي‌دانند اينك در «دارفور» چه خبر است چون طعم جنگ داخلي را چشيده‌اند و خوب مي‌دانند كه حمله‌ي ارتش يك كشور به كشور ديگر چه معني مي‌دهد چون طعم جنگ خارجي را هم چشيده‌اند. آنها خوب مي‌دانند يك مجروح شيميايي چه مي‌كشد چون هنوز كه هنوز است بمباران‌هاي شيميايي روستاها و شهرهاي مرزي‌شان قرباني مي‌دهد. براي ما كودكان مرز و جنگ كه نبردها و خونريزي‌هاي متعدد را در اين برش خونبار از تاريخ ديده‌ايم، اين دغدغه‌ها و كابوس‌ها به جزيي از خاطره‌ي جمعي همه‌ي ما مبدل شده است. كابوس‌هايي كه كسي نمي‌داند تا سرش نيايد و اميد داريم نسل بعدي فردايي بهتر از حال و گذشته‌ي ما داشته باشد و قدر صلح و آرامش را بداند چرا كه تا وقتي فرهنگ صلح و نفي خشونت و لزوم آن باور نشود همه‌ي ما داريم روي مين راه مي‌رويم.

:: لينك ::

جلال سميعي معروف به استاد وغيره پس از سال‌ها اسارت در بند رژيم آزاد شد. گزارش خبرنگاران آن‌سوي مرز حاكي است جلال سميعي در ميان استقبال گسترده جمعي از اصحاب طنز و مطبوعات و راديوجات و ادوات طرب، صبح امروز پس از سال‌ها از بند رژيم آزاد شد و توانست از درب منزل داخل برود.

جلال سميعي در طول اين سال‌ها كتابي در زندان تحت عنوان «مانيفست آدم‌خواري» نوشته و در آن به تشريح عقايد خود در اين رابطه پرداخته است. كتاب گذشته او با عنوان «عاليجناب پيژامه‌پوش» مورد استقبال بسيار علاقمندان قرار گرفته بود.

در مراسم استقبال از جلال سميعي علاوه بر افراد و گروه‌هاي فوق، جمعيت آدم‌خواران مقيم تهران، روساي صنف طباخان و هليم‌پزان، جامعه‌ي وبلاگ‌نويسان 120 به بالا، حسين رضازاده و قوي‌ترين نويسندگان آهنين ايران حضور داشتند.

وي خطاب به جمعيت گردآمده جلو درب منزلش گفت:

- همه‌تون رو دوست دارم، جيگر همه‌تونو بخورم.

كه با گفتن اين حرف بسياري از حضار پا به فرار گذاشتند.اين گزارش حاكي است در مراسم مذكور محمود فرجامي با ديدن جلال سميعي فرياد زد:

- جلال!

و جلال سميعي هم خطاب به او با خوشحالي فرياد زد:

- فريبرز!

و سپس اين دو يار قديمي يكديگر را در آغوش گرفتند (لازم به توضيح است كه نام كوچك محمود فرجامي، محمود مي‌باشد و هيچ ربطي به فريبرز ندارد اما آگاهان مي‌گويند استاد در بند رژيم بخشي از حافظه خود را از دست داده است).

محمود فرجامي طي اين ديدار به خبرنگار ما گفت: از اتفاقي كه براي دوستم افتاده متاسفم. سايت آي‌طنز نيوز توسط عده‌اي افراد از خدابي‌خبر و از طنزبي خبر هك شده بود و بنده هيچ گونه ارتباطي با فردي با نام م.فشارمداري يا حتي ف.م.سخن و يا فريبرز و هر گونه م.ف و ف.م ندارم.

اخبار مرتبط:

مرگ بر رژيم

:: لينك ::

جلال سميعي دستگير شد. جلال سميعي را آزاد كنيد. جلال سميعي را رژيم نكنيد.

اخيراً در پي اقدامات و نوشته‌هاي افراطي سايتي مشكوك‌الآي‌دي موسوم به آي‌طنز نيوز وابسته به قدرت و سرعت و به سردبيري شخصي با عنوان مستعار «م. فشارمداري»، حملات متعددي به هنرمند متعهد و «بسيار بزرگ» ما جلال سميعي معروف به استاد وغيره... گرديد كه در پي اين افشاگري‌ها و اتهامات كذبي همچون تلاش براي انقلاب قلقلي،  ارتباط با بيگانگان، ئي‌تي‌ها، يوفوها و موجودات فضايي، ترويج فرقه‌ي ضاله‌ي آدم‌خواري، نامبرده با حكم قوه‌ي غذاييه به رژيم محكوم شد. ما امضاكنندگان اين پتيشن ضمن درخواست آزادي هر چه سريع‌تر استاد وغيره از دست رژيم، اقدامات سايت شنيع آي‌طنز نيوز در گير دادن به هنرمندان خيلي برجسته و سه بعدي را محكوم مي‌نماييم.

گزارش خبرنگاران آن‌‌سوي مرز حاكي است استاد جلال سميعي كه در پي اين حملات ناجوانمردانه ستاره‌دار شناخته شده در حين دستگيري با شجاعت تمام فرياد زد:

- مرگ بر رژيم، من رژيم نمي‌گيرم، ولم كنين لعنتي‌ها.

:: لينك ::

اين كه ميان اين همه فشارهاي متعدد زندگي، رتيلي معلوم نيست از كجا پيدا شود و چهار جاي صورت از جمله چشمت را نيش بزند از آن طنزهاي خنده‌دار است كه تنها براي من اتفاق مي‌‌افتد! آقا ما صبحش پا شديم ديديم چشم‌مان باز نمي‌شود. لاكردار يكراست زده بود روي پلك چشم آن هم دو بار. مثل اين كه خوشبخت‌تر و آسوده‌تر از من گير نياورده بود. اورژانس و آمپول و دارو و افتادن كه بماند. بيمه و ميمه هم به دليل محروميت اجتماعي از همه چيز كه نداريم، دوستي محبت كرد رساندمان اورژانس. خلاصه اين بود ماجراي غيبت ما كه در كمال صحت و سلامت كماكان مشغول بيلاخ فرستادن براي روزگار هستيم... مرا به سخت‌جاني خود اين گمان نبود.
مي‌دانم كه از تصور اين كه رتيلي روي صورت‌تان در خواب راه برود و بعد نيش‌تان بزند مورمورتان مي‌شود اما اينها در برابر نيش برخي آدم‌ها چيزي نيست. اين مدت‌ها با آدم‌هايي روبرو شده‌ام كه پناه مي‌برم به عقرب و رتيل از دست آنها. اصولاً مثل اين كه من در جذب افراد نمك‌نشناس و عقرب‌هاي جرار جاذبه‌ي خاصي دارم. اگر تعريف كنم كه با چه آدم‌نماهايي روبرو شده‌ام حق را مي‌دهيد كه آن رتيل چه رتيل نازنيني به نسبت آنها بوده است، به هر حال جسمت را به اقتضاي طبيعتش نيش زده و رفته اما برخي به روح و زندگي افراد نيش مي‌زنند. راستي با توجه به فيلم اسپايدرمن امكان دارد من مرد عنكبوتي يا مرد رتيلي شوم!؟

جارچي بانگ برداشت: السلطان بن سلطان بن سلطان و الخاقان بن خاقان بن خاقان وارد مي‌شود. تعظيم نموديم. سلطان وارد شد. روبروي ما ايستاد و دستي به سبيل چرب همايوني‌اش كشيد. غضب از چشمانش مي‌باريد. فرمود:

- ميرزا از شما توقع نمي‌رفت در ديون خود تعلل نماييد. اين اهمال مورد عفو نيست. خاصه كه چند كرت ديگر چنين كرديد.

پسر كوچكم پايم را گرفته بود و مي‌لرزيد. گفتم:

- فدايت شوم ناخوش‌احوالي پيش آمده بود. عفو بفرماييد. امان دهيد جور مي‌نماييم.

سلطان صدايش را بالا برد:

- چه عفوي مردك؟ ديوان‌خانه بي حساب كتاب نيست. مي‌دهيم جل و پلاس‌تان را در شوارع بريزند.

و اندك اندك سرخ شده و صدايش را بالا ‌برد. هيولا شده بود. ديوي سرخ چهره و غضبناك با چشماني پر از شراره‌ي غضب و دندان‌هاي خونين. ليچار مي‌گفت. تحقير مي‌كرد. بعد با دست گوشتالويش به تخت سينه‌مان كوبيد كه افتاديم. پسرم نيز افتاد و گريه كرد. از گريه‌اش آتش گرفتم. از جا بلند شدم و داد زدم:

- خب مرتيكه فقط سه روز كرايه‌ت عقب افتاده. خون ما رو مكيدي قرمساق!

بعد با سر كوبيدم توي دماغش. كوچه به هم ريخت. با سلطان دست به يقه شديم. بقيه همسايه‌ها و اجاره‌نشين‌ها آمدند به ميانجي‌گري. سلطان با دماغ شكسته و خوني نعره مي‌كشيد و فحش مي‌داد. اين بود جريان ما جناب سروان.

:: لينك ::

○ نگاهي كوتاه به سه فيلم Cube

اگر گذارتان به سي‌دي‌فروشي‌ها افتاد و نام فيلم مكعب را ديديد حتماً آن را تهيه كنيد و هر سه فيلم را ببينيد. مجموعه فيلم‌هاي «مكعب» Cube از فيلم‌هاي جنجالي و روشن‌فكرانه‌ي سال‌هاي اخير است كه نمي‌توان بي‌تفاوت از كنار آنها گذشت. اين سه فيلم خوش‌ساخت كانادايي با اين كه در برخي جاها به ورطه‌ي شعار مي‌افتند، لبريز از نشانه‌ها و مفاهيم فلسفي و گاه طعنه‌هاي سياسي و نقد توتاليتريسم آمريكايي هستند. فيلم‌ها با اين كه تله‌ويديو هستند اما دكوپاژ و كارگرداني بسيار خوب آن (از سه كارگردان متفاوت) هر بيننده‌اي را به خود جذب مي‌كند و ديدن آنها براي هر علاقمندي از واجبات خواهد بود. تفاسير معاني و نشانه‌شناسي بسياري از فيلم مي‌توان كرد كه به دليل فيلم‌نامه‌ي مستحكم و سرشار از نشانگان فلسفي، علمي، رياضي و روان‌شناختي موجب بحث‌هاي گسترده‌اي هستند و تقريباً هر كدام از آنها را بايد چند بار ديد تا متوجه ظرافت‌هاي آن شد.
فيلم در زماني نامعلوم اتفاق مي‌افتد. به نظر مي‌رسد امپراتوري آمريكا در بيرون از مكعب با شورش‌هايي مواجه است و در حال فروپاشي است. يك سازمان امنيتي و نظامي آمريكايي (سيا؟ پنتاگون؟) نوعي زندان مخوف يا سازه‌‌اي هولناك به شكل مكعب با هزاران اتاق ساخته است كه هر بار قربانياني دستچين شده را داخل آن قرار مي‌دهد و رفتار آنها را كنترل مي‌كند يا با آنها «بازي» مي‌كند. بعضي اتاق‌ها پر از تله‌هاي خطرناك هستند و برخي بر اساس يك قاعده‌ي منطقي رياضي امن هستند كه به اتاق خروجي ختم مي‌شود. در هر قسمت گروهي چند نفره از آدم‌هاي متفاوت از پزشك و استاد دانشگاه گرفته تا پليس و آدم‌هاي معمولي از خواب بيدار مي‌شوند و از گذشته‌ي خود چيزي به ياد نمي‌آورند و تلاش مي‌كنند تا در اين بازي مرگ‌بار به بيرون راه يابند و در اين تلاش با يكديگر درگير مي‌شوند و گاه خود جزئي از اين ماشين كشتار مي‌شوند.
گاهي احساس مي‌كني كه فيلم مي‌خواهد به استنتاج توماس هابز برسد كه مي‌گويد انسان، گرگ‌انسان است. آنجا كه يكي از قربانيان با رسيدن به در ورودي نمي‌خواهد از مكعب خارج شود و نوميدوار مي‌گويد بيرون از اينجا «جهل بي‌پايان انسان» است و آنجا كه بيننده وحشتزده به اين باور مي‌رسد كه آنچه دارد آنها را بيشتر مي‌كشد سيستم و تله‌هاي مكعب نيست بلكه خودشان هستند كه با هم درگير شده‌اند. واقعاً نمي‌توان گفت شخصيت اصلي داستان كيست. شايد خود سيستم يا مكعب است يا آن پليس يا آن پسر عقب‌مانده ذهني يا آن زن پزشك. ولي اضطراب اين كه تو را دارند كنترل مي‌كنند و آن «چيز» يا افراد يا سيا يا پنتاگون يا موجودات فضايي سرنوشتت را در دست دارند چنان بر تمام فيلم حاكم است كه انگار شخصيت اصلي داستان اوست.
فيلم با علم رياضيات و سياست و فلسفه و روان‌شناسي در هم مي‌آميزد. ايده‌ي آن و در نهايت داستان و فيلم‌نامه‌ي آن فوق‌العاده است. بازي‌هاي خيره‌كننده و هيجان و اضطراب بي‌پايان آن بر اساس تدويني با ريتم تند و شتابنده و كارگرداني هوشمندانه همه دست به دست هم داده و فيلم‌هايي جمع و جور و خوش‌ساخت و كم‌هزينه از سينماي كانادا به بيننده ارائه مي‌دهد كه گاه يك سر و گردن بالاتر از فيلم‌هاي هاليوودي مشابه است.
سه فيلم مكعب به ترتيب اينها هستند:

● مكعب يك

Cube 1 – 1997

كارگردان: Vincenzo Natali

● مكعب دو - هايپركيوب

Cube 2 Hypercube – 2002

كارگردان: Andrzej Sekula

● مكعب صفر

Cube 3- Zero: 2004

كارگردان: Ernie Barbarash

از اين سه من مكعب 2 هايپركيوب را بسيار پسنديدم. جايي كه حتي زمان و جاذبه را هم دستكاري كرده‌اند!

:: لينك ::

● تولدت مبارك وبلاگ فارسي

با پرشين بلاگ آغاز كرديم و با وجود تمام مشكلات آن به عنوان اولين توسعه‌دهنده وبلاگ فارسي در ايران دوستش داريم. به هر حال اكثر كاربران قديمي وب فارسي نمك پرشين‌بلاگ را خورده‌اند. جشن تولد سالگرد پرشين‌بلاگ و اعلام وبلاگ‌هاي محبوب فارسي هم مدتي پيش با تأخير و اوج فشارهاي اخير بر پرشين‌بلاگ برگزار شد و نقطه ته خط هم جزو وبلاگ‌هاي برگزيده و محبوب به انتخاب كاربران بود كه از لطف دوستان انتخاب‌كننده و نيز پرشين‌بلاگ و پرشين ‌وبلاگ ممنونم كه كاش دوستان ديگري را معرفي مي‌كردند. متاسفانه من با اين كه در چند قدمي محل برگزاري آن بودم به دليل راهي سفر بودن نتوانستم شركت كنم. از وبلاگ‌هاي برگزيده ديگر كه از ميان آشنايان به وبلاگ مهار بيابان‌زايي و يك پزشك مي‌توان اشاره كرد كه موجب خوشحالي من شد. براي اين دوستان و ساير دوستان وبلاگ‌نويس موفقيت آرزومنديم. اصولاً وبلاگ‌هايي كه به معناي واقعي توليد محتوا مي‌كنند و روي نوشته‌هايشان زحمت مي‌كشند قابل تقديرند و اين زحمات آنها با لينكدوني‌ها و كپي‌پيست كنندگان متمايز است. البته براي وبلاگ‌هايي كه توليد محتوا مي‌كنند و نيز آي‌تي‌نويس‌ها به اتفاق برخي دوستان ديگر جلسه‌اي در اين رابطه داشتيم، مذاكراتي هم كرديم و نقشه‌‌ها و خبرهاي خوبي براي درآمدزايي آنان داريم كه بعداً خدمت‌شان اعلام مي‌كنيم.

● ويكي تو تنها نيستي!

دوست عزيز پزشك ما آقاي مزيدي پيشنهاد جالب و درستي براي تمام وبلاگ‌نويسان كرده كه البته چون در وب ايراني عادت كرديم كه از چيزهاي Funny بيش از خبرها و اطلاعات جدي استقبال كنيم به آن نام يك بازي وبلاگي داده است كه بيشتر جلب توجه كند: بازي با ويكي‌پديا. به هر حال اين هم خودش شگرد آي‌تي نويس‌هاست!

دكتر مزيدي مي‌نويسد: «پيشنهاد من اين است كه اول وجود ويكي‌پدياي فارسي را براي خود و خوانندگانمان با ارزش كنيم. سپس به دنبال آن هركاري در حد توان‌مان براي غني‌شدن ويكي‌پدياي فارسي انجام دهيم».

وي مي‌گويد: «وارد كردن لينك ويكي‌پدياي فارسي در لينكدوني وبلاگ‌ها ممكن است براي موتورهاي جستجو ارزش آن‌چناني نداشته باشد. اما تصور كنيد كاربران اينترنتي ما را كه به هر وبلاگي سر مي‌زنند ويكي‌پدياي فارسي را در لينكدوني آن مي‌بينند. به كاربران امروز توجه نكنيد. به جوانان كنجكاوي فكر كنيد كه در سال‌هاي آينده مي‌خواهند از طريق همين وبلاگ‌هاي ما، به محيط وب وارد شوند.ديدن ويكي‌پديا در تمام وبلاگ‌ها مي‌تواند نسلي به وجود آورد كه از ابتدا با مفهوم ويكي‌پديا بزرگ مي‌‌شوند».

ديدگاه كاملاً درستي است. بايد از ديدگاه‌هايي كه به سلامت محيط وب و ارائه‌ي چيزي مفيد به مخاطبان مي‌انديشند استقبال كرد. البته و با كمال شرمندگي من يكي كه اين همه از ويكي‌پديا فارسي، كردي و انگليسي بهره مي‌گيرم و به نحوي هم به اين منبع و گنج شگفت‌انگيز آن‌لاين وابسته شده‌ام، لينك آن را در وبلاگ خودم ندارم! چَشم. بازي است؟ لازم است دعوت كنم؟ اي كساني كه لينك ويكي‌پديا را در وبلاگ خود نداريد، پس لازم شد كه بداريد.

● آگهي وبلاگانه

«براي انجام يک تحقيق دانشجويي در دانشگاه تهران، بر روي فضاي وبلاگ ايراني و به ويژه کامنت‌ها اين پرسش‌نامه در نظر گرفته شده است. مطمئنم شما هم به عنوان يک عضو از جامعه وبلاگ‌نويسان ايراني نظرات مفيدي داريد! خوشحال مي‌شوم که سهم خود را با پر کردن اين پرسش‌نامه نشان دهيد».

دوستان دانشكده ارتباطات دانشگاه تهران اين پرسش‌نامه را در خصوص تحقيق روي كامنت وبلاگ‌ها منتشر كرده‌اند كه دعوت مي‌شود چند دقيقه‌اي وقت بگذاريد و در اين نظرسنجي ياري كنيد.

● برخورد نزديك از نوع سايبر

مدتي پيش بشقاب پرنده‌ها به وبلاگ نقطه ته خط حمله كردند كه خوشبختانه با پدافند هوايي ما كه عبارت باشد يك قبضه ژ-3 روغن‌كاري نشده از صحنه گريختند. گزارش تصويري اين حمله را در اينجا مي‌توانيد ببينيد: حمله بشقاب پرنده‌ها به وبلاگ نقطه ته خط!

اين حمله در پي بدقولي نويسنده اين وبلاگ و دير كردن او در پاسخ به اي‌ميل‌هاي فراوان رسيده رخ داد و نويسنده اين وبلاگ جداً به اين خاطر شرمنده است. اي‌ميل‌ها حتماً مي‌رسد و اگر دير مي‌شود به خاطر كمبود وقت و برخي مصائب ناگفتني شخصي است.

بعضي از دوستان ويژه كه قول داده بودم كتاب «يك فنجان طنز تلخ» را خدمت‌شان بفرستم هنوز روي قولم هستم! فقط هنوز آن جلد سلفون‌هايش به دست خودم نرسيده. رسيد حتماً خدمت‌شان مي‌فرستم.

يك چيز ديگر در مورد دوستان عضو خبرنامه كه از سفيد بودن ارسال‌‌ها در جي‌ميل گله كرده بودند. اشكال فوق هم به زودي رفع مي‌شود و تمام فيدها نيز به طور كامل ارسال مي‌شود. از سيديوسف منيري عزيز هم بابت پيشنهادش ممنونم. ديگه چي يادم بود... يادم رفت، تا بعد. من برم جراحي.

● يك بلاگر قديمي

«دنياي يك ايراني» تقريباً از اولين وبلاگ‌هايي بود كه با آن آشنا شدم. وبلاگي پربار كه هميشه در لينكدوني آن چيز به درد بخوري از وبگردي در چنته داشت و آن قالب نارنجي‌اش يكي از نوستالژياهاي وبلاگ‌نويسي ما بود. انگار 25 ساعته آنلاين بود. تا اين كه وبلاگش بي هيچ دليلي چيلتر شد! بعد كم كم نويسنده آن از شور افتاد و ديگر مدتي از آن خبري نشد. تا امروز ديدم نويسنده‌ي بي‌ادعا و خوب آن بازگشته و دوباره مي‌نويسد: ليديز اند جنتلمن اين شما و اين سيد مهدي حسيني عزيز. خوش آمدي دانشجوي قديمي!

خود بودا بود. با ردايي زرد و گل نيلوفري در دست. آرام، سنگين و باوقار بر آسفالت داغ خيابان مي‌رفت. مثل خواب بود. مثل خيال بود. شفاف‌تر از هر چيز كه مي‌شد تصور كرد. چيزي بين شيشه و هوا. چيزي بين آب و نفس. چيزي بين بيداري و رويا. اما واقعي بود. چيزي بود كه ما نمي‌دانيم. چيزي كه نمي‌توانيم توصيف كنيم. بود، فقط نمي‌توانستي لمسش كني. نمي‌توانستي با او دست بدهي يا در آغوش بگيري. عبور كه مي‌كرد طيفي از هزاران رنگ به دنبالش در فضا پخش شده و سپس محو مي‌شد.

از پلي مارپيچي بالا رفت، از ميان هُرم گرمي كه از آسفالت داغ برمي‌خاست. ماشين‌ها از كنارش روي پل مي‌گذشتند. بودا ايستاد و به انبوه ساختمان‌هاي شهر ميان مه‌دود خيره شد. سنگستاني خاكستري و تيره‌گون، ظلمتي نارنجي از دود، جهنمي از آهن و آرماتور، شهري از سنگ با آسماني سربي. زير پل جمعي كراك مي‌فروختند و روي پايه‌هاي آن آگهي فروش كليه بود. شكم يكي را با چاقو  پاره كرده بودند و چراغ گردان پليس در خون روي آسفالت، آن را قرمزتر نشان مي‌داد. از روي پل قير مذاب چكه مي‌كرد و مستقيم مي‌رفت توي چشم‌هاي جسد زير پل. ماشين‌ها ديوانه‌وار بوق مي‌زدند و هوا طعم فلز مي‌داد.

بودا مي‌خواست بازگردد. دختركي از شيشه‌ي عقب يك ماشين در حال عبور او را ديد و برايش دست تكان داد. عجيب بود كه تنها كودكان مي‌توانستند او را ببينند. كودكاني كه بعد بزرگ مي شدند و يادشان مي‌رفت او را ديده‌اند. بودا به او لبخند زد. چشمان دخترك برق زد و خنديد. ماشين دور شد. باد گرمي وزيد و بودا را با خود برد.

آن شب دخترك خواب ديد بر فراز تپه‌اي سبز، يك بادبادك زرد را در آسمان آبي به پرواز درآورده بود.

:: لينك ::

حكومت‌ها هيچ وقت درس نمي‌گيرند. مردم درس مي‌گيرند.

○ ميلتون فريدمن

اولين لازمه‌ي دولتمرد بودن، خنگ بودن است. اين كار هميشه آسان نيست.

○ دين آچسن

بر سر اصول جنگيدن، آسان‌تر است تا به كار بردن آن.

○ آلفرد آدلر

مردم هيچ وقت به اندازه‌ي پس از شكار، دوران جنگ و قبل از انتخابات دروغ نمي‌گويند.

○ بيسمارك

انقلاب كه شد، چاپلوس ديروز تبديل به انقلابي دو آتشه امروز مي‌شود.

○ ادموند بُرك

سياست و سرنوشت بشر را كساني تعيين مي‌كنند كه آرمان و بزرگي ندارند. آنهايي كه بزرگاني شايسته‌اند وارد سياست نمي‌شوند.

○ آلبر كامو

سياستمدار براي اين كه ارباب شود، ژست نوكران را مي‌گيرد.

○ شارل دوگل

آموزش و پرورش، كارخانه دولتي مقلدپروري است.

○ نورمن داگلاس

من هرگز به كسي رأي نمي‌دهم. عليه كسي رأي مي‌دهم.

○ هنري فيلدينگ

شاهان صرفاً وقتي ناچار باشند، از طريق پارلمان حكومت مي‌كنند.

○ چارلز جيمز فاكس

در تمام اعصار، منافقاني به نام كشيش، تاج بر سر دزداني به نام شاه گذاشته‌اند.

○ رابرت اينگرسول

اصرار به نجات بشريت، تقريباً هميشه نقابي است براي حكومت كردن.

○ هنري لوييس منكن

سياستمدار انسان‌ها را به دو دسته تقسيم مي‌كند: ابزار و دشمن. يعني فقط يك طبقه را مي‌شناسند و آن هم دشمن است.

○ فردريش نيچه

رهبر كسي است كه توانايي آن را دارد كه مردم را به كاري كه دوست ندارند با رغبت وادار كند.

○ هري ترومن

به طور كلي هنر دولت اين است كه تا سرحد امكان از يك گروه از شهروندان پول بگيرد و به گروه ديگري بدهد.

○ ولتر

اگر يك‌صد سرمايه‌دار تصميم به انجام كاري بگيرند، هيچ كاري غيرقانوني نيست.

○ اندرو يانگ

از تاريخ مي‌آموزيم كه از تاريخ نمي‌آموزيم.

○ فردريش هگل

مي‌داني چرا خورشيد هرگز در امپراتوري بريتانيا غروب نمي‌كند؟ چون خداوند در تاريكي به انگليسي جماعت اعتماد نمي‌كند!

○ دونكان اسپائت

اغلب حكومت‌طلبي خودخواهانه را شور مقدس خدمت به خلق نام مي‌نهند.

○ آلبرت هوبارد

سياستمدار درست سياستمداري است كه وقتي او را بخرند، به خريدار خيانت نكند.

○ سيمون كارون

وظيفه اپوزيسيون خيلي ساده است. مخالفت كردن با همه چيز و راه حل ارائه ندادن!

○ لرد دربي

سياست، مصداق عدم بلوغ انساني است.

○ ورا برتين

:: لينك ::

يوري گاگارين بارها دور زمين چرخيده بود. بارها و بارها. حالا برگشته بود سر جاي اولش. با موهاي سفيد سفيد. مدتي را در ژاپن كار كرده بود. بعد برگشته و رفته بود تركيه. از تركيه به يونان از آنجا به آلمان. بعد رفته بود اسكانديناوي و بعد انگليس. هر كدام را مدتي مانده بود بعد رفته بود كانادا و از آنجا آمريكا. دلش طاقت نياورده بود و بالاخره بعد از سال‌ها برگشته بود ايران. چرا؟ نمي‌دانست. سال‌ها پيش او مي‌خواست دور زمين بچرخد تا جهانش تازه‌تر شود. رفته بود، چرخيده بود. چرخيده بود و چرخيده بود.
اما يوري گاگارين هيچ جا نرفته بود. يوري گاگارين دور زمين نچرخيد بود. او همانجايي بود كه بايد مي‌بود و اين زمين بود كه مي‌چرخيد. خودش بعد از سال‌ها و با آن همه موي سفيد به اين نتيجه رسيده بود كه از آن بالا سوار بر اسپوتنيك، ديده اين زمين است كه مي‌چرخد و او همچنان ثابت است. اشكال يوري گاگارين اين بود كه هر جا مي‌رفت «خود» را با خود مي‌برد و دير به آن رسيده بود. خيلي دير.

:: لينك ::

بوي بهبود ز اوضاع جهان نمي‌آيد. از آن سو مقدمات يك سري آشوب و تفرقه‌هاي مذهبي در داخل ايران توسط زيرگروه‌هاي القاعده در حال شكل گرفتن است و از سوي ديگر آسوشيتدپرس در مقاله‌اي تحريك‌آميز با عنوان ايرانيان از داشتن سلاح‌هاي هسته‌اي پشتيباني مي‌كنند از نتايج يك نظرسنجي گفته كه مورد استناد شبكه‌هايي نظير فاكس‌نيوز قرار گرفته و بازتاب‌هاي فراواني در خبرگزاري‌ها و نشريات ديگر داشته است. در اين مقاله آمده است اين نظرسنجي از 1000 نفر بزرگسال داخل ايران به صورت تصادفي و از 5 تا 18 ژوئن امسال انجام شده است. در نظرسنجي مذكور آمده كه 52 درصد از مردم ايران سلاح اتمي مي‌خواهند و عقيده دارند كه درآمد نفت و گاز را بايد خرج توسعه تسليحات اتمي كرد و 66 درصد خواهان كمك به حزب‌الله لبنان و حماس فلسطين هستند و بر اساس همين آمار رقيق به تكرار موتيف‌وار واژه‌ي «ايران» در لابلاي جملات پرداخته است. اين وضعيت به سناريويي شبيه است كه نويسندگان آن بسيار مشتاقند ايران را شبيه عراق و يا حداقل در موجي از ناآرامي و بمب‌گذاري ببينند.
مقاله به شدت به استارت نوعي جنگ رسانه‌اي يا بر اساس روان‌شناسي تبليغ به «زمينه‌چيني و اقناع» شبيه است. نوعي «پيش‌جنگ» كه بر اساس فراهم كردن شرايط افكار عمومي با رسانه‌هاي مدرن به وجود مي‌آيد. رسانه‌هاي مدرن و جهاني در اينجا مانند بسياري از جنگ‌هاي معاصر نقش آماده‌سازي رواني و جلب موافقت افكار عمومي و «تطهير جنگ» را به عهده دارند. در مدت‌هاي اخير از اين نوع مقالات بسيار نوشته شده اما مقاله اخير آسوشيتدپرس به خاطر دروغ بسيار بزرگ آن نگران‌كننده و خارج از اصول انساني است.
در اين مقاله با اشاره‌اي موذيانه به گروگان‌گيري كاركنان سفارت آمريكا در 1979 و بازي خونين با آمار و كلمات از تورم و شورش‌هاي بنزيني در ايران سخن گفته شده است و علاوه بر سياه‌نمايي افكار عمومي ايرانيان به عنوان كساني كه خواهان داشتن سلاح اتمي هستند، چهره‌اي بسيار زشت و پر از توحش از ايران نشان داده است. اين در حالي است كه بسياري از مردم ايران واژه‌ي «انرژي هسته‌اي» را هم نمي‌توانند حتي به درستي تلفظ كنند چه رسد به اين كه بدانند چيست!
سوال اين است كه آيا آمارگيري تصادفي از هزار نفر از 70 ميليون نفر جمعيت يك كشور مي‌تواند مجوز و فتوايي براي شروع جنگ باشد؟ البته كه نيست اما بهانه‌ي خوبي براي پروپاگانداي جنگ‌طلب خواهد بود. تحليل پشت تحليل و ماشين تبليغات رسانه‌هاي جهان‌گستر بيشتر به كار مي‌افتد: خطر بزرگي به نام ايران. غير از آن كافي است دو سه نفر از اين حلزون‌هاي وطن‌به‌دوش كه خودشان را عقل كل و نماينده‌ي مردم ايران مي‌دانند بروند در چند شبكه ماهواره‌اي و اين ماليخوليا را به عنوان نظرات مردم ايران منعكس كنند. وقتي كودكان ناقص عقل و خودفروخته‌اي اين‌چنين براي شهرتي مجازي و تكه ناني در تلويزيون‌هاي آمريكاي شمالي، ذوق‌زده از توجه يك دوربين اظهار مي‌نمايند كه: «ايران بايد سلاح اتمي داشته باشد» و ما هشدار مي‌دهيم كه نظرات اين بيماران رواني و دو سه ورشكسته سياسي در كانال‌هاي ماهواره‌اي نظر تمام مردم ايران نيست و اينها در آينده تبعات دارد و وقتي هشدار مي‌دهيم آي هم‌وطن بي‌وطن! خودت را و ما را و وطنت را به خاطر چند دلار نفروش و اين‌قدر دروغ نگو، و وقتي كسي توجه نمي‌كند كه بايد چنين موجوداتي را سر جايش نشاند، نتيجه‌اش همين مي‌شود.

:: لينك ::