مردها نعره مي‌زنند و زن‌ها جيغ مي‌كشند. توده‌ي بي‌شكل و خميرمانندي از آدم‌ها، آدم‌هايي كه مست و مسحور از فضا و زمان فرياد مي‌زنند. وقتي فرد در چنين موقعيتي قرار مي‌گيرد مثل فردي به خلسه رفته و مانند تكه خميري آماده است كه به هر شكلي دربيايد. سياستمداران به خوبي اين را مي‌دانند كه از اين توده‌ي بي‌شكل و قاعده چگونه استفاده كرد. توده‌ي نامنظمي كه اختيار آن دست خودش نيست و مي‌تواند به هر قالبي در آيد و به هر سمتي برود. بزند، ويران كند يا تنها داد بزند و عصبيت ايجاد كند يا خود را تخليه كند و در نهايت آنچه يك يا چند نفر خاصي كه مي‌خواهند را به هدف‌شان برساند.
اين تجمع موقت و اتفاقي و توده‌وار كه فكر مي‌كنند مي‌دانند چه مي‌خواهند اما در حقيقت نمي‌دانند، از دستاوردهاي پروپاگانداي عصر جديد است. به ندرت پيش آمده كه جمعي اين‌چنين بدانند واقعاً چه مي‌خواهند. وقتي از همه با هم سوال كني يكصدا چيز مشتركي را تكرار مي‌كنند كه حاصل فضا و زمان موجود و به اصطلاح امروزي «جوزده» شدن است يا تاثير واژگان موتيف‌واري است که عده‌ي خاصي به مغز آنان تزريق كرده‌اند. اما وقتي اين توده‌ي بي‌شكل و قاعده پراكنده مي‌شود و به صورت «فرد» در مي‌آيد يا «چون به خلوت مي‌رود»، مي‌بيني نظرات‌شان متفاوت است. اركستري از سازهاي ناهمگون كه در جمع همصدا و هارمونيك مي‌نمايد و گاه موسيقي وحشتناك و گوشخراشي توليد مي‌كند كه به ظاهر متحد و يكصداست. اما وقتي جدا مي‌شود به اين باور مي‌رسي كه تمام حاصل اين جمعي كه كنار هم گرد آمده‌اند فقط براي آن لحظه يا ساعت زودگذر بوده است. يك وحدت موقت كه اول و آخرش همان كثرت است.
پروپاگاندا به خوبي اين انعطاف موم‌مانند توده‌ها و ايجاد فضاي بيخودكننده‌ي جمعي را مي‌شناسد و مي‌داند در چنين موقعيت‌هايي فرد اختيارش دست خود نيست. فرد داد مي‌زند: آزادي! اما آزادي در كار نيست، او خود حلقه‌ي زنجيري در اين جمع است كه خواسته و ناخواسته به شكل يك جماعت مسخ شده و از او اغلب استفاده‌ي سياسي مي‌شود.
مردها نعره مي‌زنند و زن‌ها جيغ مي‌كشند. توده‌ي بي‌شكل و خميرمانندي از آدم‌ها، آدم‌هايي كه مست و مسحور از فضا و زمان فرياد مي‌زنند، شعار مي‌دهند و محكوم مي‌كنند. اين است: تظاهرات.

:: لينک ::

مدتي پيش سالروز تولد ميخائيل كلاشينكف بود. مردي روسي كه سالم و سرحال و قبراق زندگاني مي‌كند و بر افتخاراتش مي‌افزايد اما سلاح كوچك او هر ساله خون هزاران نفر را بر خاك اين سياره مي‌ريزد. آقاي كلاشينكف هر چقدر هم متظاهرانه يا حتي از صميم قلب، خود بگويد: «تنها آرزوى من اين است كه چندان زندگى كنم تا ببينم جهان ما ديگر نه به مسلسل كلاشينكف نياز دارد، نه به هيچ سلاح ديگر»، باز هم نمي‌تواند نام خود را از يكي خونريزترين سلاح‌هاي دست بشر كه بيش از هر اسلحه و بمب ديگري تاكنون انسان‌ها را به ديار عدم فرستاده پاك كند.
هر ساله صدها هزار قبضه كلاشينكف و مدل AK-47 در 14 كشور جهان و با قيمت اندكي حدود 30 دلار ساخته مي‌شود كه به هر حال فروش آنها به «بازار» احتياج دارد. بازاري خونين كه به يك غائله‌ي مرزي، نژادي، مذهبي، سياسي، اقتصادي و تفرقه و دسيسه و توطئه و ايجاد عصبيت براي آدم‌كشي نياز دارد. كار سياستمداران به وجود آوردن چنين بازاري و يا ايجاد قداست براي اسلحه است تا اسلحه‌فروشان سود ببرند.
كلاشينكف زيباست، خوشدست و دقيق است. گرينوف و سيمينوف نيز نمونه كلاس بالاي ماشين آدم‌كشي از خانواده كلاشينكف هستند كه با زرق و برق و خوشدستي‌شان دل هر كسي را مي‌برند كه با شليكي مغزي را پريشان بكند.  
كلاشينكف آرزوهاي خشونت‌بار پسربچه‌هاي پاپتي جهان سومي را كه با سلاح‌هاي چوبي كيو كيو بنگ بنگ مي‌كردند برآورده مي‌سازد و آنها را «بزرگ» مي‌كند. كلاشينكف دقيق مي‌كشد، تميز مي‌كشد، مناسب براي هر شرايط آب و هوايي است چه جنگل‌هاي گرمسيري كامبوج يا دشت‌هاي سرد چچنستان و چه كويرهاي چاد و بيابان‌هاي دارفور سودان. در شهر يا روستا فرقي نمي‌كند، كلاشينكف مي‌تواند هر لحظه و هر جا آدم بكشد.
در فيلم «ارباب جنگ» بازرس ويژه به قاچاقچي اسلحه مي‌گويد: «سلاح‌هاي اتمي در انبارهاي خودشان هستند. اين كلاشينكف توست كه هر سال هزاران نفر را مي‌كشد». درك عمق اين حقيقت، اين فاجعه، اين مصيبتي كه آقاي كلاشينكف و بسياري اسلحه‌سازان ديگر چون او و همتايان غربي‌اش بر سر بشريت آورده‌اند تنها از كساني برمي‌آيد كه در روآندا، لبنان، كردستان، بوسني، سودان، افغانستان، عراق، اريتره، آمريكاي لاتين و بسياري سرزمين‌هاي ديگر موسوم به جهان سوم اين فجايع را ديده و لمس باشند.
سلاح‌هاي اتمي و شيميايي و موشك‌هاي دوربرد و توپ و تانك و هواپيما در برابر اين كشتار پنهان سلاح‌هاي سبك، بي‌خطرتر به نظر مي‌رسند. كلاشينكف ساخته‌ي خود اهريمن در كارخانه‌ي دوزخ است. «كلاشينكف» و «پشه مالاريا» با همه‌ي كوچكي‌شان و همه‌ي ناديدني‌شان بيش از هر بلايي آدم‌ها را كشته‌اند. كلاشينكف و به طور كلي اسلحه، ننگين‌ترين اختراع بشريت است.

:: لينك ::

سال 2007 كم‌كم دارد از راه مي‌رسد و فيلم‌هايي جنجالي نيز در راهند. فيلم‌هايي كه بعضي‌هايشان تا آخر 2006 اكران خواهند شد و بقيه هم ظاهراً اوايل 2007 بايد سر و كله‌شان پيدا شود. بعضي‌هايشان گيشه پسندند و دو سه تا از آن نوعي علايق و دغدغه‌هاي شخصي مثل اينها:

زودياك

بالاخره ديويد فينچر محبوب با آن نگاه روان‌شناسانه و اجتماعي و البته استادانه به سينما، فيلم جديدش را (محض خاطر دل من هم كه شده!) آماده كرده كه 2007 سينماي جهان را بتركاند. زودياك كه به فارسي خودمان (منظورم عربي است!) مي‌شود: منطقة البروج! همان نگاه فيلم هفت را دارد. يك قاتل سريالي در سانفرانسيسكو كه به قتل 37 نفر اعتراف كرده و محض تفنن در هر صحنه‌ي قتل سرنخي را عمداً گذاشته و غيره! براي ديدن اين وغيره كه روايت يك خبرنگار از ماجراست منتظر مي‌مانيم. نديده ديدني است چون ديويد فينچر يعني هفت، بازي، باشگاه مبارزه و چون ديويد فينچر يعني سينما! سايت زيباي آن را هم ببينيد.

 چوپان خوب

رابرت دونيرو برخلاف بسياري از بازيگراني كه يكباره عشق كارگرداني به سرشان مي‌زند و فيلم ضعيفي مي‌سازند، با فيلم زيبا و جمع و جور «يك داستان برانكسي» ثابت كرد كه اهل بخيه است. يك كارگرداني قابل قبول با يك داستان جذاب كاپولايي و البته كمي هم شهرت پيشين رابرت دونيرو. حالا دونيرو با اين تشويقي كه من در انتهاي فيلم برايش كردم! قوت قلب گرفته و دومين فيلمش را هم ساخته به نام چوپان خوب كه از قرار معلوم حسابي قرار است در صدر اخبار رسانه‌ها قرار گيرد چون اول از همه در اين فيلم از مقادير متنابهي آنجلينا جولي براي دوستدارانش استفاده كرده (كه ما اهلش نيستيم) و در درجه دوم اهميت! فيلمي افشاگرانه و سياسي و روايتي در مورد سي.‌آي.‌اي و  دستگاه‌هاي اطلاعاتي آمريكاست. ديگر چه شود! ببينيم چوپان خوب (عيسي مسيح!؟) با گله‌ي گوسفند و رعيت‌هايش چه مي‌كند. غير از آنجلينا جولي، مت ديمون و خود رابرت دونيرو هم در فيلم حضور دارند. مثل اين كه قرار است اين فيلم قبل از 2007 و در ماه دسامبر و نزديك كريسمس اكران شود.

 شهر گناه 2

دومين قسمت از ساخته‌ي مشترك رابرت رودريگوئز و فرانك ميلر: شهر گناه 2 فيلمي زيبا، با چهره‌هايي عجيب و دفرمه و تصاويري كه بيشتر جاها يادشان رفته رنگش كنند! يك كار گرافيكي بي‌نظير در سينما و نگاه اكشن و  رابرت رودريگوئزي با داستان‌هاي كميك بوكي فرانك ميلر و البته نظارت استاد ديگر اين نوع سينما يعني كوئينتين تارانتينو. در سين‌سيتي 2 اغلب بازيگران قبلي غير از بروس ويليس حضور دارند. اگر از سين‌سيتي قسمت اول آن لذت برده ديده باشيد مسلماً منتظر خواهيد ماند ببيند شهر گناه 2 بايد چه شاهكار گرافيكي ديگري باشد. مثل اين كه مشغول شهر گناه 3 هم هستند كه قرار است 2008 اكران شود.

بانو در آب

مانوج ‌نايت شيامالان استاد بي‌بديل پيوند عرفان شرقي و فضايي با غرب و فيلم‌هاي مذهبي- وحشتناك – فرازميني- روحي- رواني- سانسكريت (اين ديگر چه ژانري است؟). پس از حس ششم، دهكده، نشانه‌ها و ناشكستني (نشكن!)، بانو در آب را ساخته كه در اكران افتتاحيه در جولاي گذشته 18 ميليون دلار فروخت. ام.نايت شيامالان در سال‌هاي اخير سينماي هاليوود را حسابي تكان داده و به يك نام موفق تبديل شده است. بانو درآب قصه‌ي ظهور يك پري دريايي در نوشهر... نه در يك استخر واقع در يك مجتمع مسكوني است كه مدير آن با او ارتباط برقرار مي‌كند. ما كه هنوز نديديم.

چند فيلم چرت و پرت دوست داشتني ديگر هم مثل مرد عنكبوتي3 و دزدان درياي كارائيب 3 و  جان سخت 4 و پارك ژوراسيك 4 و هري‌ پاتر 5 و فلان و بيسار چند بودند كه آنها مستلزم ديدن با پيژامه در محفل خانوادگي هستند. چند فيلم ديگر هستند که فرصت کنم مي‌نويسم.

:: لينك ::

صحبت كردن در مورد وبلاگ‌هاي ايراني با شبكه‌ها و تلويزيون‌هاي خارجي چيزي شبيه رقصيدن توي پيت است (شما مي‌توانيد هر فعل ديگري دوست داشتيد و علاقمند بوديد به جاي رقصيدن بياوريد!) اما اگر خداي نكرده خداي نكرده خداي نكرده زبانم لال صدا و سيماي ايران بعد از سال‌ها متوجه شود كه چيزي به نام وبلاگ وجود دارد كه مي‌توان در مورد آن صحبت كرد، بايد آن را به فال نيك گرفت. ولو در كم بيننده‌ترين شبكه تلويزيون ايران يعني در شبكه 4 و در بدترين ساعات پخش يعني ساعت يك ربع به 12 نصف شب روز جمعه و با كوتاه‌ترين زمان ممكن! البته ما كه در كنداكتورش هيچ توضيحي نديديم.

امشب سوم آذر در اين شبكه و روز و ساعت فرخنده! بخشي از آي‌كيوي صدا و سيماي جناب ضرغامي متوجه شده كه چيزهايي به اسم وبلاگ وجود دارد كه ملت سرشان را مي‌كنند توي مانيتور و انگشتان‌شان را روي كي‌برد تكان تکان مي‌دهند و افاضات بيرون مي‌دهند. به همين خاطر از دو تن از دوستان‌مان آقا رضا شكراللهي و آقا مصطفي قوانلو قاجار دعوت كرده كه در برنامه رو در رو بيايند و  با مجري‌گري دكتر الستي و در برنامه‌ نشست وبلاگي در تلويزيون به ملت حالي كنند كه وبلاگ چيست. اميدواريم كه حرف‌هاي خوب خوب زده باشند (مثلاً تلويزيون خوبي دارين به وبلاگ با حال نقطه ته خط سر بزنيد و از اين حرف‌ها!). به هر حال اميدواريم اين نشست‌ها در شبكه‌هاي ديگر تداوم داشته باشد. دوستان ياد شده هم چهره‌هاي خوب و وجيهي هستند.

ايهاالبلاگرين، فقط دوربين ديديد عين بعضي نديدبديدها يهو جوگير نشويد ادعاي پدرخواندگي و ظل‌اللهي بكنيد! هر چند فقط در غربت از اين لاف‌ها توان زد.

* پسانوشت:

آقا گفتيم بلند شدن اين بخارها از صدا و سيما بعيد است. به اينجا توجه کنيد:

من کلاً عذرخواهي مي‌کنم!

دشمنت شرمنده! ولي کاش حداقل اين‌قدر عقل داشتند که آن را در سايت مي‌گذاشتند که بعيد است. مابه اين نتيجه مي‌رسيم که وبلاگ چيزي مثل ساز موسيقي است. در عالم واقعي وجود دارد و صدايش را مي‌شنويم اما در صدا و سيما «مگو»ست. مثل اين که بايد منتظر تلويزيون «زمانه» بمانيم. حيف تخمه و هجوجکي که خريده بوديم. گفتيم با بچه‌ها يک فيلم وبلاگي هم ببينيم :(

:: لينک ::