[img|http://tinypic.com/k9thyb.jpg||||center|img] يادداشت اين دوست ما را به سال‌هاي پيش از اين مي‌برد: [url|http://manamehr.blogfa.com/post-97.aspx|خبري از محمدعلي زم نيست...|_blank|url] سال‌ها پيش در تالار مولاناي صدا و سيما مردي پشت تريبون رفت و در برابر لاريجاني و معاونينش و ده‌ها نفر از نويسندگان و هنرمندان، خطابه‌اي آتشين در نقد سياست‌هاي صدا و سيما آغاز كرد. لاريجاني در حال سرخ شدن و اين و پا كردن شايد آرزو مي‌كرد از او دعوت نكرده بود. همراهم كه هنوز در چرت سخنراني لاريجاني است چرتش پاره مي‌شود و مي‌پرسد او كيست؟ مي‌گويم: زم، مدير حوزه هنري، مگر «مهر» نمي‌خواني؟ مي‌پرسد: ذم کي؟ ذم لاريجاني!؟ زم با تسلط كامل جلسه را به دست گرفته و چرت‌ها را پاره مي‌كند و بعد در زير تيغ نگاه تيز لاريجاني مقتدرانه مي‌نشيند. حتي شيرين زباني‌هاي داريوش كاردان به عنوان مجري جلسه نمي‌تواند تأثير انتقادات تند و تيز زم را از ذهن حاضران بيرون بياورد. از آن پس زم در ذهن ما نمادي از يك روحاني اهل فرهنگ و متفاوت با ديگران بود. اما روزگار «مهر» و زم به سر رسيد. چرخ بازيگر سياست و فشار عليه سازمان تبليغات، مديران هوشمندي چون او را له كرد و به حاشيه راند و حالا كمتر كسي از او سراغ مي‌گيرد. راستي بر سر زم چه آمد؟

بابا [url|http://sibestaan.malakut.org|لوطي|_blank|url]! مرامتو عشقه. گفتم بزنيم تيريپ لات-‌روشن‌فكري با ادبيات پسالمپنيستي كه ملت بفمن مدرنيسم چيه ديدي گفتم [url|http://sibestaan.malakut.org/archives/2006/01/post_448.shtml|هويجورياس|_blank|url]؟ بالاخره به اتحاد نامقدس سرخ و سياه پي بردي داداش؟ تو نميري خيلي حال كردم ايجورياش بهترتره. ما كه گفتيم ديگه ادبيات دوره‌ي چهل و تخماتيسم فرهنگي گذشته حالا همه شدن سوسول مدرن. تو نميري حسابي نااميد شديم از اين زمونه. ديديم نه بابا يه اتبيات جديد تخماتيك داره راه ميفته كه پشت مدرنيسم و ماشين و اتول و كامپولوتر و اينترنتر و اين ‌چيزام ميشه از ادبيات تخماتيك استفاده كرد. اسمشم ميشه گذاشت ادبيات طغيوني يا ادبيات زيرشلواريسم تازه ميشه ازش استفاده سياسي هم كرد و رجيم مجيم باهاش عوض كرد حتي اون سر دنيا. تو نميري با شمسي كوره ديشب نشسته بوديم عرق‌خوري. تولك نشسته بوديم يه گوشه گفتش: چته داش جوات؟ گفتم زمونه‌ي ما ديگه نيست. گفتش: كي گفته زمونه‌ي ما نيست؟ ما همونيم فقط باهاس زبونمون رو مدرن كنيم. اگه ديروز بحث كاباره و تيزي و ديزي و آب‌توبه بود امروز ميام چار تا ايسم مي‌بندم به همين‌تخم‌انديشي. ديگه آب‌توبه‌م نمي‌خواد. بعد چهار تا چيز مي‌نويسم پر مي‌كنم از تخم و خايه و دنبلان. ملت ميگن عجب مبارزي! عجب روشن‌فكري! عجب ساختار‌شكني‌اي! مي‌بيني داش جوات؟ خره همونه پالونش عوض ميشه. اسمم يه اسمي ميذارم مث شمسي ريشو يا شمسي خايه‌دار تا زناي ديگه‌م دستشون بياد چقد «مرد»م! بعدشم اگه كسي لب وا كرد جفت پا مي‌پرم تو صورتش كه آي تو داري به زنان توهين مي‌كني تا طرف غلاف كنه. من كه ملتفت بعضي حرفاش نشدم ولي گفتم: خب اين‌جوري كه ما رو يادت ميره شمسي جون. گفتش: نه ويتامين من! تو كه مي‌دوني من خاطرخواتم. اينا فقط برا شهرت شمسي جونته وگه‌نه عمراً بقيه زنا رو هم به اونجام حساب كنم. دو زاريم افتاد. تا اطلاع ثانوي و به خاطر شمسي ريشو هر چي توش شبهه‌ي جنسيت باشه ممنوع و توهين به ساحت مقدس شمسي جون تلقي ميشه مث: غيرت، عصمت، عفت، قدرت، سرعت، دقت، آلت، حالت و از اين چيز ميزا. آره داشم، مخلص كلوم خيلي وضعيت داره خوب ميشه. داريم جهش جنتيكي مي‌كنيم با ابزار مدرن حرفاي بندتنبوني بزنيم. خيلي خوبه اين كامپيولوتر و اينترنتر. گفتن بيا كامپولوتر ياد بگير و «وبلاش» بنويس تا كسي باشي. دير فهميديم كه ميشه «مدرن» شد. در اين زمينه: [url|http://noqte.com/daily/index.php?view=144#144|قصه‌ي جديد موسي و شبان!|_blank|url] :: [url|http://noqte.com/daily/index.php?view=142#142|لينک|_blank|url] ::

[b]چند يادداشت درباره طنزنويسي[/b] خط به خط نوشته‌هايش را پر كرده از واژه‌هاي ركيك و عَلَم كردن آلات و ادوات تناسلي و حواله‌ي آن به زمين و زمان. در كمال تعجب مي‌بيني كه نويسنده‌ي آن يك زن است. آيا اين همه پابند بودن به آلات تناسلي مردان و تكرار واژه‌هاي سخيفي كه مردان هم به ندرت آن را جز شوخي‌هاي خصوصي به كار مي‌برند اهانت به ذات زن و حقير و دچار كمبود نشان دادن او نيست؟ و اين كه اين زن جز عقده‌ي جنسي شخصي چه نيازي دارد خود را با استفاده از واژه‌ها و كلمات مردانه آن هم از نوع سخيفش نشان دهد تا مورد توجه واقع شود؟ از همه بدتر تا از او نقدي مي‌كنند همين فردي كه لش‌اش را هم از پشت كامپيوتر تكان نداده، پشت سپر فمنيسم قايم مي‌شود و آبروي همين چند فعال واقعي حقوق زنان را هم با سوءاستفاده و سفسطه تحت اين عنوان مي‌برد. بعد هم چنين استنباط مي‌كند كه دنياي تمام مردان در همين كلمات خلاصه شده و ما اگر بخواهيم با مردان برابر باشيم بايد مثل آنها حرف بزنيم! نخير خانم كم‌محترم، همه‌ي زنان مثل شما فكر نمي‌كنند، همه‌ي مردان مثل هم حرف نمي‌زنند و همه‌ي مردان مثل هم فكر نمي‌كنند و همه‌ي مردان ادبيات‌شان را مثل شما از دروازه غار و كشتارگاه نياورده‌اند و همه‌ي زنان هم مثل شما نيستند. يك نفر هم پيدا نمي‌شود كه به او بگويد: تو فمنيست نيستي، تو بي‌تربيتي! تو بي‌فرهنگ و فاقد شعور درست صحبت كردن هستي چه رسد به دفاع از حقوق زنان. شما در جمع خصوصي و دوستانت هر شوخي و هر لفظي مي‌تواني به كار ببري ولي وقتي پشت تريبون يك رسانه هستي اين همه به شعور ديگران و مهم‌تر از همه شعور زنان و به نام زنان اهانت نكن. بگذريم. مساله اين نيست. مساله اين است كه برخي بر چنين ادبياتي (و در حقيقت ضدادبيات) نام طنز مي‌گذارند. نه محترم! اينها طنز نيست. اينها «باد مغز» است. لطفاً علاوه بر فمنيست‌ها، آبروي طنزنويس‌ها را هم با اين قياس نبريد. طنزنويسي عملي شريف و مبتني بر رنج و دانايي است نه هرزه‌درايي و هرزه‌گويي. *** يك نفر ديگر ادبيات «چارواداري» پيشه كرده. فكر مي‌كند اين كه مثلاً چند واژه‌ي كوچه‌بازي و اصطلاحاتي به قول خودش «تخمي» و از اين گونه واژه‌ها به كار ببرد، نام آن مي‌شود طنز و خود ايشان هم طنز‌نويس. دليل هم مي‌آورد: صادق هدايت و صادق چوبك هم بسيار بددهن و فحاش و هتاك و بي‌شرم بوده و در نوشته‌هايشان كلي از اين واژه‌ها را آورده‌اند! حتي عبيد زاكاني هم خيلي گفته. بعد با اين فتواي شخصي اسم نوشته‌هايش را خيلي راحت مي‌گذارد: طنز! مرد حسابي مغزش را پرت كرده‌اي و به پوستش چسبيده‌اي؟ زرشك! آدم مي‌ماند به چه نحوي به اين خام‌فكر بگويد كه اگر صادق هدايت و صادق چوبك و مولانا زاكاني و برخي ديگر چنين ادبياتي را به كار برده‌اند در محتوا و پيام آثارشان يك درد فرهنگي و اجتماعي و فساد مردمان زمانه‌شان را بيان كرده‌اند اما هر چه نوشته‌هاي جنابعالي را نگاه مي‌كنيم مي‌بينيم تنها فحاشي و لودگي و دغدغه‌هاي شخصي و اهانت و پريدن به اين و آن است كه هر ولگردي هم خيلي بهتر از تو مي‌تواند آن را بگويد. در ثاني آنان حداقل در ارتباط خود با ديگران قائل به اخلاق بوده‌اند و به كسي آزار نرسانده‌اند اما تو از اين واژه‌ها هم استفاده درستي نمي‌كني. مثل نارنجكي كه ضامن آن را كشيده‌اي و به هر طرف مي‌خواهي پرتاب مي‌كني. مهم جاي پرتاب است وگرنه نارنجك كشيدن هنر نمي‌باشد! بيچاره هدايت، بيچاره عبيد، بيچاره ما... :( *** يكي مي‌گويد: فلان نوشته‌ي طنزت را خواندم. خوشم آمد اما خنده‌دار نبود! شرمنده كه خنده‌دار نبود. هر چند طنزنويسي به معناي تعادل ميان كفه‌ي خنده‌آفريني و نقد است. اما آن را براي خنديدن نبود. آن دقيقاً براي گريستن بود. گريه بر مصائبي كه بر ما مي‌رود. ضمناً نوشتن براي خنده صرف، اسمش را طنز نمي‌گذارند. نام آن جوك است و در اولين فرصت با اس ام اس كلي از آنها را برايت مي‌فرستم :) *** دوستي مي‌گويد بياييم براي عده‌اي از علاقمندان كارگاه طنز برگزار كنيم. تعارفات مرسوم و بعد پشيمانش مي‌كنم. ما خودمان هنوز در حال آموختنيم و ادعاي آموزش هم خيلي خنده‌دار است. اين كه هر كسي كه فكر مي‌كند مي‌شود طنز را آموزش داد به خطا رفته است. مي‌شود تنها اصول ابتدايي و قواعد دستور زبان و برخي شيوه‌ها و طبقه‌بندي‌هاي مرسوم را شرح داد ولي خود ماهيت محتوايي طنز را به هيچ عنوان نمي‌توان آموزش داد و گاه به نسبت موضوع، آن‌قدر انعطاف‌پذير است كه نمي‌توان هيچ قاعده و ظرفي براي آن متصور شد. گاهي ميان همين وبلاگ‌‌نويسان نوشته‌‌هاي بسيار قوي و جالب توجهي پديد مي‌آيد كه در كيفيت و محتوا كاملاً طنز است و شايد هيچ يك از طنزنويسان مشهور هم نتوانند به آن خوبي حق مطلب را ادا كنند. اين آموزشي و اكتسابي نيست. اين فطري و جوششي و درست مانند شعر است. نقيضه‌گويي، استعاره، گروتسك، تشبيه، تعريف، تلميح، تلويح، ايهام، تضمين، تهكم، هجا، هزل و چندين روش ديگر كه معناي همه‌ي اين شيوه‌ها را مي‌شود گفت. مثل فعولاتن فعولاتن گفتن است كه با آموختن آن كسي شاعر نمي‌شود. لطفاً اگر آگهي‌هايي با عنوان «كارگاه طنزنويسي» ديديد فقط لبخند بزنيد و باور نكنيد. در اين زمينه: - [url|http://noqte.com/daily/index.php?view=144#144|قصه‌ي جديد موسي و شبان!|_blank|url] - [url|http://noqte.com/daily/index.php?view=149#149|روشن‌فكرنمايان باد افكن! |_blank|url] :: [url|http://noqte.com/daily/index.php?view=141#141|لينک|_blank|url] ::

الان نه دلم بستني مي‌خواهد نه شكلات كاكائو نه چيپس و پفك نمكي و نه آن دوچرخه‌ي كوچك هاميلتون دوران كودكي كه «رزباد» من بود و با آن جهان را مي‌گشتم. نه دلم مي‌خواهد در جايي ديگر غير از اينجا باشم و نه جايي ديگر دلبستگي برايم دارد. كلاً جهان جاذبه‌اش را برايم از دست داده است. نه دلم باران مي‌خواهد نه شراب و شعر و موسيقي و نه نوازش. نه دلم هنر مي‌خواهد و كتاب‌هاي خوب و سينما و نه دلم براي فرهنگ و رفتار آدم‌ها مي‌سوزد. نه ايده‌اي دارم و نه آرماني و نه مذهبي. نه انسانيت را پاس مي‌دارم و نه نگران صلح و آشتي. نه مهر مي‌شناسم و نه عاطفه. تمام اينها را سال‌ها براي اين و آن خرج كرده‌ام و كمتر كسي به اندازه‌ي يك سر سوزن تلافي كرد. چيزي در من مرده است كه مجموعه‌اي از تمام اينهاست. الان دلم فقط پول مي‌خواهد. پول خيلي زياد. خيلي خيلي زياد. آن‌قدر كه هيچ وقت تمام نشود. تا با آن بتوانم تمامي خودفروش‌هاي عالم را بخرم و در راه خدا آزاد كنم...

[img|http://tinypic.com/jzvcqs.gif||||center|img] [url|http://ghorbatestan1.blogspot.com|اين|_blank|url] خانم، ميان اين بازار آهنگران موسيقي‌هاي مبتذل كار خوبي را براي معرفي موسيقي غربي شروع كرده‌اند. موسيقي غربي در اينجا يعني از آن خوب خوب‌هايش! [url|http://ghorbatestan1.blogspot.com/2006/01/blog-post_08.html|راديو غربتستان|_blank|url] يك كار تك‌نفره اما حرفه‌اي و بسيار قابل تحسين و لذت‌بخش و براي نسل جوان حاضر نيز آموزنده است. اولين برنامه‌ي آن در مورد تاريخچه ظهور Beatles را دانلود كنيد و گوش دهيد و بر خلاقيت و پشتكار ايشان درود بفرستيد.... درود! والبته به دليل نوپا بودنش با معرفي آن كمك كنيد تا بتوانيم از اطلاعات ايشان در اين زمينه بيشتر استفاده كنيم. راستي آنجا كه رفتيد از ايشان بپرسيد راست مي‌گويند كه موسيقي غربي با مدرن ‌تاكينگ آغاز و با DJ Alligator به كمال رسيد!؟ فقط هنگام اتمام جمله كمي دورتر بايستيد، از ما گفتن بود! :wink: